Little Stories: waarom bepaalde foto's onmiddellijk een verhaal vertellen
Sommige beelden zijn in één oogopslag te begrijpen.
Niet omdat ze eenvoudig zijn. Niet omdat ze een vertrouwd onderwerp tonen. Maar omdat er iets gebeurt.
Een enkel personage kan mooi, sterk of expressief zijn. Maar zodra je het een actie, een intentie, een probleem of een tegenstrijdigheid geeft, begint het beeld te vertellen.
Deze voorkeur voor scènes die iets vertellen is niet nieuw in onze collecties — Amour Naissant verkenroepte al op eigen wijze de kindertem en emoties — maar Little Stories laat ons toe om naar meer gevarieerde registers te gaan.
In die geest hebben wij ons dit voorgesteld Kleine Verhalen, een collectie van stencils voor straatkunst rondom de kindertijd, de verbeelding, emoties en soms een kritischere blik op de wereld om ons heen.
Sommige verhalen doen je glimlachen. Andere zijn tederder, droeviger of sarcastischer.
Maar ze berusten allemaal op dezelfde gedachte: genoeg geven om een verhaal te laten beginnen, zonder het ooit in plaats van de artiest te beëindigen.
Een verhaal begint wanneer er iets gebeurt
Er is een verschil tussen het weergeven van een onderwerp en er iets mee vertellen.
Een gebroken hart is een symbool.
Een kind dat het probeert te repareren wordt een verhaal.
Een raket is een voorwerp.
Een kind dat plaatsneemt in een kartonnen raket vertelt al iets anders: een verlangen om te vertrekken, een verbeeldingskracht die op gang is, misschien wel een reis die alleen voor hem bestaat.
Wat de geschiedenis dus creëert, is niet noodzakelijk de complexiteit van het beeld. Het is vaak de relatie tussen een paar elementen.
Een gebaar.
Een onevenredigheid.
Een tegenstrijdigheid.
Een voorwerp dat op een onverwachte manier wordt gebruikt.
Soms is er heel weinig voor nodig om niet meer alleen een personage te zien, maar een situatie.
Zodra zich een situatie voordoet, begint onze geest er op natuurlijk wijze naar te zoeken wat er is gebeurd, wat er aan het gebeuren is en wat erna zou kunnen komen.
Snel begrijpen, daarna pas nadenken
Een sterke scène moet snel gelezen kunnen worden.
Dat geldt met name in de street art, waar het beeld van ver kan worden ontdekt, in beweging of te midden van een toch al drukke omgeving.
Het eerste leesniveau moet bijna onmiddellijk functioneren.
We begrijpen de situatie.
Dan komen pas de vragen.
Waarom is dit hart gebroken?
Waarom probeert dit kind het te repareren?
Waar denkt degene die een raket heeft gebouwd van een paar stukjes karton heen te gaan?
Deze tweede stap is essentieel, omdat deze een leesbare afbeelding omzet in een interessante afbeelding.
Als alles bij de eerste blik al wordt uitgelegd, valt er niet veel meer te ontdekken.
Als de scène daarentegen zo duister is dat deze een lange uitleg vereist, verliest zij een deel van haar kracht.
Er moet dus een balans worden gevonden: een idee dat helder genoeg is om direct te worden begrepen, maar open genoeg om in het hoofd van de toeschouwer te blijven doorwerken.
Het detail dat alles verandert
In een verhalend beeld hebben niet alle elementen dezelfde betekenis.
Sommigen kleden het podium aan.
Anderen dragen de geschiedenis.
Laten we een spuitbus nemen. Op normale grootte zegt deze op zichzelf weinig. Maar wanneer deze bijna net zo groot wordt als het kind dat hem probeert te dragen, verandert de situatie onmiddellijk.
Er is plotseling inspanning, overdrevenheid, humor, misschien zelfs een vorm van koppigheid.
Hetzelfde met een kartonnen raket.
Als het volledig realistisch zou worden, zou een deel van de charme verdwijnen. Het karton vertelt ons dat dit avontuur van bijna niks is gemaakt, en vooral dat het eerst in de verbeelding van het kind bestaat.
En soms transformeert het detail niet alleen de scène: het opent letterlijk een doorgang.
Een kind dat door een gat in een muur kijkt, dat is een beeld.
Maar als dit gat zelf door het kind is getekend, verandert de scène volledig. Het kijkt niet meer simpelweg ergens anders: Hij creëerde zijn eigen opening naar elders.
Dat is bijna een kleine definitie van de verbeelding.
Het detail is dus niet per se aanwezig om het beeld te verfraaien.
Het kan datgene zijn dat er alle betekenis aan geeft.
Dat is een interessante vraag om uzelf te stellen bij het zien van een scène: welk element zou weggelaten kunnen worden zonder het idee te verliezen?
Als het antwoord «geen van de belangrijke elementen» is, is dat vaak een goed teken.
Niet alle verhalen hoeven braaf te zijn
Little Stories gaat over verbeelding en de kindertijd, maar de collectie probeert niet per se zoet of nostalgisch te blijven.
Een afbeelding kan ook dienen als kritiek.
Uit te lokken.
Om een beetje wrang om te lachen.
Iets zeggen dat je niet per se voluit wilt opschrijven.
Het kind dat op een stapel boeken zit, helemaal opgaan in zijn telefoon, is hier een goed voorbeeld van.
Op boeken nodigen woorden uit om te dromen, te creëren, te ontdekken, te denken, te verbeelden, de wereld te veranderen.
En ondertussen wordt al de aandacht van het personage in beslag genomen door zijn scherm.
Hier draagt de tegenstrijdigheid bijna het hele beeld.
Kritiek is vrijwillig.
Ze heeft het over de tijd die we op onze telefoons doorbrengen, over wat daardoor soms op de tweede plaats komt, over die aandacht die voortdurend ergens anders door wordt opgeslokt.
En het feit dat het personage een kind is, beschermt volwassenen niet echt tegen de boodschap.
Dit type scène kan een kunstenaar aanspreken die op zoek is naar iets anders dan een decoratief beeld.
Iemand die ergernis wil uiten.
Een idee overbrengen.
Wat meer blijk geven van protest.
Omdat een sjabloon daar ook voor kan dienen.
Ruimte laten voor de kijker
Een scène kan een standpunt hebben zonder één enkele interpretatie op te leggen.
Dat is een belangrijk nuanceverschil.
Het kind aan de telefoon levert een vrij duidelijke kritiek. Maar de kunstenaar kan besluiten om deze harder, ironischer of juist melancholischer te maken.
Een hersteld hart kan bij de een hoop oproepen, bij de ander kwetsbaarheid.
De kartonnen raket kan simpelweg vrolijk zijn, of een vorm van nostalgie oproepen.
Het kind dat door de opening kijkt die het zojuist heeft getekend, kan nieuwsgierigheid, ontsnapping, creatie oproepen, of de behoefte om te kijken voorbij wat hem of haar wordt getoond.
Wat telt is dus niet om de scènes opzettelijk vaag te maken.
Dat is ze niet te sluiten.
Een goede foto kan iets zeggen en tegelijkertijd de kijker enige vrijheid laten.
En nog meer voor degene die haar gaat schilderen.
Het sjabloon als uitgangspunt
Dit is een belangrijk principe in onze manier van werken: Een sjabloon is geen afgesloten werk.
Hij brengt een vorm, een scène, soms een idee.
Maar hij beslist niet over het schilderij, noch over de sfeer ervan, noch over de uiteindelijke boodschap.
De achtergrond, de kleuren, de materialen, de grootte van het motief, de positie ervan in de compositie, de woorden die de kunstenaar ervoor kiest toe te voegen, de andere elementen waarmee hij het combineert... dit alles kan ingrijpend veranderen wat het beeld vertelt.
Dezelfde scène tegen een zeer donkere achtergrond wekt niet dezelfde indruk als op een heldere compositie.
Een personage dat bijna verdwijnt in een grote, lege supermarkt heeft niet dezelfde aanwezigheid als een personage omringd door tekens, kleuren en texturen.
Twee sjablonen samen kunnen zelfs een verhaal creëren dat in geen van beide oorspronkelijk bestond.
Dat is ook de reden waarom de visuele elementen bij onze stijencils moeten worden beschouwd als inspiratiebronnen, en nooit als werken om exact na te maken.
Ze tonen een mogelijkheid.
Geen antwoord.
Het sjabloon vertelt het begin van het verhaal. De kunstenaar beslist over de rest.
Ontdek Little Stories
Scènes om te interpreteren, te transformeren en te integreren in je eigen artistieke universum.
Wanneer een afbeelding een speelplaats wordt
Dat is wellicht waar de kinderen in Little Stories hun volledige betekenis krijgen.
Ze maken situaties natuurlijk die, met een volwassene, onmiddellijk absurd zouden lijken.
Een kartonnen raket kan een echt vervoermiddel worden.
Een getekende opening in een muur kan een venster naar elders worden.
Een boek kan een hele wereld bevrijden.
Een veel te groot object kan een volkomen redelijke uitdaging worden.
De kinderlijke logica accepteert gemakkelijker de omweg, de overdrijving, de droom.
Maar het stelt ons ook in staat om onze wereld anders te bekijken.
Soms met onschuld.
Soms met humor.
En soms met een ietwat ontwapenende openhartigheid.
Het is deze mix waarin we geïnteresseerd zijn.
Niet kiezen tussen poëzie en kritiek.
Tussen de glimlach en iets ongemakkelijkers.
Verschillende blikken laten samenleven in één enkele collectie.
Kleine Verhalen
Little Stories brengt scènes samen die ontworpen zijn om iets teweeg te brengen.
Een emotiën.
Een vraag.
Een glimlach.
Een recensie.
Of gewoon zin om te schilderen.
De collectie zal geleidelijk blijven groeien, met nieuwe verhalen en verschillende tonen. Sommige creaties zullen ook gereserveerd zijn voor leden van Het Onzichtbare Atelier.
Maar het idee blijft hetzelfde: genoeg aanbieden zodat er al een verhaal bestaat, en tegelijkertijd genoeg vrijheid laten zodat elke artiest het kan transformeren.
